به منظور بهرهمندی از ظرفیتهای بالقوه در ساختارهای علمی، پژوهشی و آموزشی صورت گرفت
به منظور بهره مندی از ظرفیت های بالقوه در ساختارهای علمی، پژوهشی و آموزشی، تفاهم نامه همکاری مشترک بین دانشگاه بین المللی چابهار و پژوهشگاه ملی اقیانوس شناسی و علوم جوی منعقد شد.
به گزارش پایگاه خبری پژوهشگر نیوز به نقل از روابط عمومی پژوهشگاه ملی اقیانوس شناسی و علوم جوی، در این تفاهم نامه که به امضای دکتر عبدالغفور بادپا رئیس دانشگاه بین المللی چابهار و دکتر مرتضی توکلی رئيس پژوهشگاه ملی اقیانوس شناسی و علوم جوی رسید، طرفین متعهد شدند برای هم افزایی علمی، آموزشی و پژوهشی در جهت ایفای نقش مؤثر و فعال در مسئولیتهای اجتماعی در راستای تحقق اهداف متعالی نظام جمهوری اسلامی ایران، همکاری مشترک انجام دهند.
بر اساس این تفاهم نامه، برگزاری دورههای آموزشی و پژوهشی مشترک در سطوح مختلف، بهبود فرایندهای آموزشی و پژوهشی، برگزاری دورههای آموزش کارآفرینی و مهارت افزایی و تربیت و آموزش کارآفرینان در سطح استانی و ملی، همکاری برای اشتراک توانمندیهای تخصصی اعضای هیات علمی و دانشجویان تحصیلات تکمیلی، همسوسازی پژوهشها، آموزشها و توسعه زیرساختهای تخصصی دانشگاهها به سمت پاسخگویی به مطالبات علمی و نیازمندیهای تخصصی پژوهشی و فناوری کشور، تعمیق شناخت جامعه علمی و فناوری کشور از مسائل، نیازها و چالشهای بخشهای مختلف کشور و جهتدهی در اجرای پروژههای متناسب با نیاز و اولویتها و پاسخگویی به مطالبات و نیازمندیهای تخصصی دانشی و فناورانه بخشهای مذکور، ایجاد زمینه برای سرمایهگذاری بخش خصوصی در حوزه فناوریهای پیشرفته و ایدههای نو، گسترش فعالیتهای بین المللی اعم از پذیرش دانشجو، طرحهای اجرایی و پژوهشی فراملی، از اهم مفاد این تفاهم نامه به شمار میرود.
همچنین، مقرر شد طرفین برای به ثمر رسیدن اهداف مشروح زیر فعالیت و تلاش مضاعف انجام دهند:
پیرو این تفاهم نامه مقرر گردید برای انجام اقدامات پیش بینی شده در تفاهم نامه، «کارگروه همکاری مشترک» با وظایف: سیاستگذاری، هدایت و پیگیری مستمر اجرای این تفاهم نامه، نظارت بر عملکرد همکاریهای علمی و توسعه تعاملات پژوهشی، پیشنهاد آیین نامهها و دستورالعملهای اجرایی مورد نیاز، تعریف موضوعات مشخص همکاری، با حضور نمایندگان طرفین تشکیل گردد و طی اولین جلسه مشترک نمایندگان معرفی و اعضا کارگروه همکاری مشترک اعم از حقیقی و یا حقوقی تعیین شوند.
گفتنی است این تفاهم نامه در 9 ماده و 4 نسخه و به مدت 5 سال در تاریخ 13 شهریور 1402 به امضا طرفین رسید.